ریزش مو؛ عارضه پنهان مصرف داروهای لاغری اوزمپیک و مونجارو

ریزش مو؛ عارضه پنهان مصرف داروهای لاغری اوزمپیک و مونجارو

مطالعه جدیدی که بر روی بیش از ۲۷ هزار بیمار مبتلا به دیابت نوع ۲ انجام شده، نشان میدهد که مصرف داروهای محبوب کاهش وزن مانند اوزمپیک و مونجارو میتواند با افزایش خطر ریزش مو همراه باشد. این یافتهها که در مجله معتبر پزشکی The BMJ منتشر شده، قویترین شواهد را تاکنون برای ارتباط بین این داروها و آلوپسی فراهم کرده است.

به گزارش خبرنگار ما، پژوهشگران با بررسی پرونده الکترونیک سلامت دانشگاه پنسیلوانیا، دادههای بیش از ۲۷ هزار بزرگسال را که بین ژانویه ۲۰۱۹ تا سپتامبر ۲۰۲۴ درمان خود را آغاز کرده بودند، تحلیل کردند. آنها سه گروه از داروها را با یکدیگر مقایسه کردند: داروهای GLP-1 (مانند اوزمپیک و مونجارو)، مهارکنندههای SGLT-2 و مهارکنندههای DPP-4.

خطر نسبی بالاتر؛ ۶۸ درصد افزایش ریسک در مقایسه با برخی داروهای دیابت

پس از تعدیل عوامل مختلف مانند سن، جنسیت، شاخص توده بدنی و بیماریهای زمینهای، نتایج نشان داد که مصرفکنندگان داروهای GLP-1 در مقایسه با مصرفکنندگان مهارکنندههای SGLT-2، ۳۷ درصد بیشتر در معرض خطر ریزش مو بودند. همچنین در مقایسه با مهارکنندههای DPP-4، این خطر ۶۸ درصد بیشتر بود.

ریزش مو؛ عارضه پنهان مصرف داروهای لاغری اوزمپیک و مونجارو
ریزش مو؛ عارضه پنهان مصرف داروهای لاغری اوزمپیک و مونجارو

به عبارت دقیقتر، میزان بروز ریزش مو در مصرفکنندگان GLP-1 حدود ۷ مورد در هر هزار نفر در سال بود، در حالی که این میزان در گروه SGLT-2 حدود ۵ و در گروه DPP-4 حدود ۴ مورد در هر هزار نفر بود. اگرچه خطر کلی (ریسک مطلق) پایین است، اما افزایش خطر نسبی در مقایسه با سایر داروهای دیابت چشمگیر و قابل توجه است.

کاهش وزن سریع؛ مقصر اصلی یا یک عامل همراه؟

پژوهشگران هنوز مطمئن نیستند که خود داروها مستقیماً به ریشه مو آسیب میزنند یا اینکه کاهش وزن سریع که از عوارض شناختهشده این داروهاست، عامل اصلی ریزش مو محسوب میشود. کاهش وزن شدید و سریع میتواند بسیاری از موها را زودتر از موعد وارد مرحله استراحت کند و چند ماه بعد، همین موها شروع به ریزش میکنند. این اتفاق معمولاً موقتی است، اما برای بسیاری از افراد نگرانکننده است، بهویژه اینکه ممکن است ارتباط آن را با کاهش وزن یا تغذیه متوجه نشوند.

علاوه بر این، کاهش وزن سریع میتواند باعث کمبود مواد معدنی مهمی مانند آهن و روی شود که هر دو برای رشد سالم مو ضروری هستند. تغییرات هورمونی و سوختوساز بدن نیز ممکن است در این فرآیند نقش داشته باشند، هرچند پژوهشگران میگویند برای روشن شدن این موضوع به تحقیقات بیشتری نیاز است.

  • نتیجه کلیدی: مصرف GLP-1 با ۶۸ درصد افزایش خطر ریزش مو نسبت به DPP-4 همراه است.
  • مکانیسم احتمالی: کاهش وزن سریع، کمبود آهن و روی، تغییرات هورمونی و متابولیک.

محدودیتهای مطالعه و توصیه به پزشکان

پژوهشگران تأکید دارند که این یافتهها ثابت نمیکند داروها مستقیماً باعث ریزش مو میشوند؛ بلکه فقط یک ارتباط آماری را نشان داده است. همچنین مشخص نیست که ریزش مو چقدر شدید بوده و آیا پس از قطع دارو، موها دوباره رشد میکنند یا خیر. با این حال، مطالعه از دادههای باکیفیت و جمعیت بزرگی استفاده کرده و یافتهها از نظر آماری مطمئن به نظر میرسد.

پژوهشگران در پایان تأکید میکنند که با توجه به خطر کلی پایین، بیماران نباید مصرف داروهای خود را بدون مشورت با پزشک قطع کنند و در صورت مشاهده هرگونه ریزش موی غیرعادی، حتماً موضوع را با پزشک معالج خود در میان بگذارند. این داروها همچنان برای بسیاری از بیماران مبتلا به دیابت نوع ۲ و چاقی مفید هستند و تصمیمگیری درباره ادامه یا قطع مصرف آنها باید با توجه به مزایا و معایب احتمالی و با نظر پزشک انجام شود.

مجله سلامتی و زیبایی نوبیدنت

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *