ابداع انقلابی در داروهای لاغری؛ هوش مصنوعی پپتیدی کشف کرد که اشتها را ۵۰ درصد کاهش می‌دهد بدون عوارض اوزمپیک

هوش مصنوعی راه را برای نسل جدید داروهای لاغری باز کرد

نسل جدید داروهای لاغری با هدف‌گیری دقیق مغز؛ پایان عصر عوارض جانبی داروهای ضدچاقی؟

پژوهشگران دانشکده پزشکی دانشگاه استنفورد با بهره‌گیری از یک الگوریتم هوش مصنوعی، موفق به شناسایی پپتید طبیعی شده‌اند که می‌تواند انقلابی در صنعت داروهای لاغری ایجاد کند. این مولکول که BRP نام گرفته، در آزمایش‌های حیوانی توانسته اشتها را تا ۵۰ درصد کاهش دهد و بدون از دست رفتن توده عضلانی، موجب کاهش وزن چشمگیر شود؛ دستاوردی که می‌تواند جایگزین ایمن‌تری برای داروی پرفروش اوزمپیک (سماگلوتاید) باشد.

کشف این پپتید با استفاده از هوش مصنوعی، مسیر تازه‌ای در تولید داروهای لاغری گشوده است که برخلاف رویکردهای سنتی، عوارض جانبی آزاردهنده‌ای مانند حالت تهوع، یبوست و تحلیل بافت عضلانی را به همراه ندارد. این موفقیت که در مجله معتبر Nature منتشر شده، نویدبخش نسلی جدید از داروهای لاغری با دقت و کارایی بی‌سابقه است.

هوش مصنوعی راه را برای نسل جدید داروهای لاغری باز کرد
هوش مصنوعی راه را برای نسل جدید داروهای لاغری باز کرد

مقایسه BRP با اوزمپیک؛ تفاوت در مکانیسم اثر و عوارض جانبی

سماگلوتاید (ماده مؤثر اوزمپیک) به عنوان یکی از پرفروش‌ترین داروهای لاغری سال‌های اخیر، با اثرگذاری بر گیرنده‌های GLP-1 در سراسر بدن از جمله لوله گوارش، پانکراس و مغز، اشتها را کاهش می‌دهد. اما این اثرگذاری گسترده، هزینه‌هایی دارد: کندشدن حرکت غذا در دستگاه گوارش، تهوع، یبوست و افت قند خون از عوارض شایع این داروی لاغری محسوب می‌شوند. علاوه بر این، کاهش توده عضلانی در کنار کاهش چربی، یکی از نگرانی‌های جدی مصرف‌کنندگان طولانی‌مدت این دارو بوده است.

در مقابل، پپتید BRP که با کمک هوش مصنوعی شناسایی شده، به‌طور هدفمند بر ناحیه هیپوتالاموس در عمق مغز اثر می‌گذارد؛ منطقه‌ای که مسئولیت تنظیم اشتها، دمای بدن، فعالیت هورمونی و مصرف انرژی را بر عهده دارد. این هدف‌گیری دقیق و منطقه‌ای سبب شده تا مولکول BRP بتواند بدون درگیر کردن سایر ارگان‌ها، اشتها را مهار کند و عوارض جانبی رایج دیگر داروهای لاغری را به حداقل برساند.

نقش هوش مصنوعی در کشف پپتید معجزه‌گر؛ غربالگری ۲۰ هزار ژن در کسری از ثانیه

کشف این پپتید بدون استفاده از الگوریتم‌های پیشرفته هوش مصنوعی ممکن نبود. در بدن انسان، پروتئین‌های پیش‌سازی به نام پروهورمون وجود دارند که توسط آنزیم‌ها برش می‌خورند و به قطعات کوچک‌تری به نام پپتید تبدیل می‌شوند. شناسایی پپتیدهای مؤثر از میان صدها هزار قطعه پروتئینی در روش‌های آزمایشگاهی سنتی، کاری طاقت‌فرسا و زمان‌بر است.

محققان استنفورد با طراحی الگوریتم هوش مصنوعی ویژه‌ای به نام Peptide Predictor، تمام ۲۰ هزار ژن کدکننده پروتئین در بدن انسان را اسکن کردند. این الگوریتم هوشمند، ژن‌هایی را که پروتئین‌های ترشحی با حداقل چهار محل برش آنزیمی تولید می‌کردند، تفکیک کرد و تعداد پروهورمون‌های نامزد را به ۳۷۳ مورد کاهش داد. سپس هوش مصنوعی تخمین زد که از این تعداد می‌توان ۲,۶۸۳ پپتید مجزا تولید کرد و در نهایت، ۱۰۰ پپتید که بیشترین شانس اثرگذاری بر مغز را داشتند، برای آزمایش‌های سلولی انتخاب شدند.

نتایج خیره‌کننده آزمایش‌ها؛ کاهش ۵۰ درصدی اشتها بدون افت عضله

در آزمون‌های سلولی آزمایشگاهی، هورمون طبیعی GLP-1 (مشابه همان چیزی که اوزمپیک تقلید می‌کند) فعالیت سلول‌های عصبی را تا سه برابر افزایش داد. اما پپتید BRP که از ۱۲ اسیدآمینه تشکیل شده، پاسخی فوق‌العاده شگفت‌انگیز ثبت کرد و میزان فعالیت نورونی را به ۱۰ برابر سطح کنترل رساند؛ رقمی که نشان‌دهنده پتانسیل فوق‌العاده این مولکول به عنوان یک داروی لاغری نسل جدید است.

آزمایش‌های بعدی روی موش‌ها که متابولیسم و الگوی تغذیه‌ای آن‌ها شباهت زیادی به انسان دارد، نشان داد که تزریق عضلانی BRP پیش از تغذیه، میزان مصرف غذای حیوانات را در ساعت بعدی تا ۵۰ درصد کاهش می‌دهد. همچنین تزریق روزانه این پپتید به موش‌های مبتلا به چاقی طی دوره ۱۴ روزه، منجر به کاهش وزن میانگین ۳ گرمی شد که تقریباً تمام آن از محل سوزاندن چربی‌های بدن بود و هیچ‌گونه کاهش در بافت عضلانی مشاهده نشد.

  • مزایای کلیدی BRP نسبت به داروهای موجود: کاهش اشتها تا ۵۰ درصد بدون عوارض گوارشی مانند تهوع و یبوست، حفظ کامل توده عضلانی در فرآیند کاهش وزن، هدف‌گیری اختصاصی هیپوتالاموس و عدم تأثیر بر سایر ارگان‌های بدن
  • مراحل بعدی تحقیق: انجام آزمایش‌های بالینی فاز ۱ روی انسان برای تأیید ایمنی و اثربخشی، بررسی امکان تولید انبوه و فرمولاسیون خوراکی یا تزریقی، ارزیابی اثرات طولانی‌مدت مصرف BRP بر متابولیسم و هورمون‌های بدن

در ارزیابی‌های رفتاری حیوانات، هیچ تغییری در میزان تحرک، مصرف آب، رفتارهای مضطربانه یا میزان دفع مدفوع مشاهده نشد. عدم تغییر در عملکرد روده‌ها نشان‌دهنده منتفی بودن احتمال یبوست است که از مشکلات اصلی مصرف‌کنندگان اوزمپیک محسوب می‌شود. این نتایج، نویدبخش آینده‌ای روشن برای تولید داروهای لاغری با کمترین عوارض جانبی است و می‌تواند تحولی اساسی در درمان چاقی، یکی از معضلات بزرگ سلامت عمومی در جهان، ایجاد کند.

مجله سلامتی و زیبایی نوبیدنت

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *